В Ужгороді на Бамови жыла єдна богата файта — чоловік мав у варошови успішный бізніс, а жона робила на знаму заграничну компанію, выробника дорогого цуря. Они были не даякі чужоземці: жона такой в Унґварови ся и родила, а чоловік — из звучнов фамілійов Русин — быв из села Стройно коло Свалявы. Простый, айбо серенчливый фатюв.Усьо їхня файта мала: велику дорогу хыжу, три доста луксові моторы, почти каждый гуд ходили даґде за гатар на вакації, нич їм не хыбіло. За дітьми, кой родичі їм были заяті роботов, никала нянька; у загороді парады наводив не загородник, а такой ландшафтный дізайнер! Но а хыжу уже почти 20 годув у шорови держав старый Лоці-бачій.Час летів, діти росли, бізніс ґазды ся розшырив до межинародної франшізы, жона лишила роботу, бо хотіла май булш часу проводити дома з дітьми. У єден прекрасный день ґазді предложили доста щедру суму за його бізніс, а ун ся согласив го продати. Файта прияла рішеня пуйти жыти у Штаты, айбо Лоці-бачій уже и постарый быв, обы так далеко ся везти, и дуже привык до вароша, до хыжі тай містных людей, дуже му ся туй любило. Ґазда рішив за таку довгу вірну службу подарити Лоці-бачійови хыжу тай на прощаня лишити му читаву пінзію.Сяк Лоці-бачій якыйись час и жыв у туй хыжі, харив у нюй, споминав файту Русинув, а они му пораз звонили, звідали, як ун ся має, розказовали, якый у них жывот у Америці.Єден раз ся стало, ож Лоці-бачій сидів си у своюй комнаті тай никав телевізію, кой учув, як звонит дверьный чілінґов. Ун пудыйшов, удкрыв тай увидів старого знакомого — того самого ландшафтного дізайнера, котрый колись туй обходив из секаторами загороду. Як оказало ся, ун глядав роботу тай подумав, ож може бы го узяли май назад сюды.– Юй, серус! Пой удну, розказуй, што ся стало?– Та, Лоці-бачі, роботу глядаю. Ци дома сут ґазды?– Як бы ти вто вповісти, — удповів му Лоці-бачій, — Русинув не є...