#Кастусь_Г #прозаХалодны вецер гуляе сярод дрэваў у гаі. Ціхі, прытульны шум ласкае вушы і валасы. Здаецца, што анічога не змянілася, але цеплыя парывы верасня змяняюцца халоднымі, вільготнымі, няветлівымі шэптамі кастрычніка. Сябра лістапада ужо пачынае абдымаць сваім дыханнем усё наваколле: зялёная лістота пачынае радзець, зямля пакрываецца рознакаляровай, бурэючай коўдрай. А што ту чалавек? А чалавек проста: хто сумуе па цеплыні, хто чакае зімы, хто ратуецца ад холаду ў ветлай, роднай хатцы. А нехта нават радуецца гэтым заканамерным зменам восені. Бо ён чуе, што і халодная восень, і марозная зіма не бясконцыя, а пасля іх будзе самая лепшая пара - вясна. Яна прынясе за сабой і энергію, і яшчэ слаба грэючае сакавіцкае сонца. За гэтымі зменамі нескладана будзе заўважыць і эмоцыі навакольных. Адзенне прыкметна палягчэе, на змену цяжкім, зімовым курткам прыйдуць іх жа субраты танчэй. Усмешкі на твары людзей з'явяцца разам з ныркамі на дрэвах, а вясёлыя сонечныя блікі будуць гуляць у карагодах.─────────≪✷≫────────Інстаграм