Розкажу ти аніґдот

У єдного челядника ся вломив мотор коло старого манастыря. Ун иде до нього, дуркат у двері тай каже: „Мотор ми ся уломив. Ци дасте ми, будьте добрі, у вас переночовати?“Монахы го радо прияли, нагодовали, запарковали му мотор. Кой челядник пробує заспати, ун чує чудный звук. Звук, котрый ун дотеперь ниґда шуга не чув — не похожый ни на якый другый. Тот звук му як сірены, котрі мало не заманили до себе Одісея, тай мало не розбили му шіфу. Челядник не спит цілу нуч. Ун ся крутит, пробує порозуміти, што годно удавати такый манячый звук. На слідуючоє рано звідат монахув, ож што вто за звук, айбо вни му кажут: „Не можеме вам уповісти, бо сьте не монах“.Челядникови смутно, айбо мусит ити гет.Проходит пара годув, ун не годен забыти тот звук, вертат ся у манастырь тай наново умоляє, обы му вповіли, удкідь звук иде.Монахы удповідают: „Не можеме вам уповісти, бо сьте не монах“.Челядник каже: „Кідь єдиный спосуб ся дузнати, што удає сесь прекрасный звук, ото стати монахом, товды, будьте добрі, учиніт ня монахом“.Монахы му кажут: „Мусиш провандровати світом тай розказати нам, кулко є на земли травинок тай піщинок. Кой найдеш удповідь на йсе звіданя, станеш монахом“.Челядник иде гет. Пусля довгых годув вертат ся тай дуркат у двері манастыря: „Вандровав єм по світу тай найшов то, за што сьте просили: за Божым задумом світ фурт є у ставі змін. Лиш Буг знає удповідь на вашоє звіданя. Челядник мусит знати лиш самого себе тай быти з собов честным, лишати ся хотьякої самообманы“.Монахы кажут: „Ґратулую, теперь єсь монах, мы ти укажеме путь до секрета того звука“.Ведут го до деревляных дверей у пивници манастыря, де му кажут: „Звук иде удтідь“.Наконець, послідні двері. Челядник до кунця ся боит — смысел його жывота туй, такой за йсима дверима! Ун провертат ключ, тягне на ся двері — тай онь вилиця му паде долув уд зачудованя жерелом того манячого звука… Айбо я вам не вповім, што вто, бо сьте не монах.

В Ужгороді на Бамови жыла єдна богата файта — чоловік мав у варошови успішный бізніс, а жона робила на знаму заграничну компанію, выробника дорогого цуря. Они были не даякі чужоземці: жона такой в Унґварови ся и родила, а чоловік — из звучнов фамілійов Русин — быв из села Стройно коло Свалявы. Простый, айбо серенчливый фатюв.Усьо їхня файта мала: велику дорогу хыжу, три доста луксові моторы, почти каждый гуд ходили даґде за гатар на вакації, нич їм не хыбіло. За дітьми, кой родичі їм были заяті роботов, никала нянька; у загороді парады наводив не загородник, а такой ландшафтный дізайнер! Но а хыжу уже почти 20 годув у шорови держав старый Лоці-бачій.Час летів, діти росли, бізніс ґазды ся розшырив до межинародної франшізы, жона лишила роботу, бо хотіла май булш часу проводити дома з дітьми. У єден прекрасный день ґазді предложили доста щедру суму за його бізніс, а ун ся согласив го продати. Файта прияла рішеня пуйти жыти у Штаты, айбо Лоці-бачій уже и постарый быв, обы так далеко ся везти, и дуже привык до вароша, до хыжі тай містных людей, дуже му ся туй любило. Ґазда рішив за таку довгу вірну службу подарити Лоці-бачійови хыжу тай на прощаня лишити му читаву пінзію.Сяк Лоці-бачій якыйись час и жыв у туй хыжі, харив у нюй, споминав файту Русинув, а они му пораз звонили, звідали, як ун ся має, розказовали, якый у них жывот у Америці.Єден раз ся стало, ож Лоці-бачій сидів си у своюй комнаті тай никав телевізію, кой учув, як звонит дверьный чілінґов. Ун пудыйшов, удкрыв тай увидів старого знакомого — того самого ландшафтного дізайнера, котрый колись туй обходив из секаторами загороду. Як оказало ся, ун глядав роботу тай подумав, ож може бы го узяли май назад сюды.– Юй, серус! Пой удну, розказуй, што ся стало?– Та, Лоці-бачі, роботу глядаю. Ци дома сут ґазды?– Як бы ти вто вповісти, — удповів му Лоці-бачій, — Русинув не є...