In mundo, ubi quisque properat, suis curis occupatus est et cotidianis rebus immersus, praesertim grave est non praeterire. Adesse cum difficillimum est. Manum porrigere ei qui cecidit. Verbum bonum dicere desperato. Auxilium praebere non significat vitam alicuius totam immutare. Saepe sufficit minimum — vultus attentus, calix theae, silentium praesens. In vita cuiusque sunt momenta infirmitatis, timoris, solitudinis. Et tunc vera humanitas apparet — non cum omnia bene sunt, sed cum aliquis iuxta est, qui non se avertit. Auxilium dare non est heroismus neque officium. Est motus naturalis cordis. Est electio: esse humanus vel avertere. Et si facultas est — adiuva. Noli exspectare gratiam. Noli numerare quoties bene fecisti. Fac simpliciter. Humanitas verbis non metitur, sed factis. Nescimus quando ipsi in loco illius erimus, qui nunc laborat. Et fortasse tum aliquis alius quoque non praeteribit. Itaque — adiuva. Sine mora. Sine verbis magnis. Humaniter tantum. Quia homo semper homo esse debet.